اون يه تيكه رنگين كمون كشيده

گذاشته بالاي آسمونش

همه ي رنگا

همه ي قشنگا

امروز داشتم توي يه خيابون داغ  مي رفتم

با يه نفر

همه چيز خيلي زرد بود

ازون زردايي كه چشم درد ميگيره

درست وقتي كه مي خواي بگه

نازي قربون چشات

چند تا چشم مي كشه

يني يه عالمه

توي يه زمينه ي آبي كثيف

با كفشاي گنده زشت

با دو تا پاي مسخره

تو وقتي به دستام نگا مي كني

تمام حواست

به لاي انگشتامه

فاصله ي بينشون

مثل دو پاي چسبيده به هم

انگشت وسطيه دستم

ناجور هواتو كرده

من فكر مي كنم تكرار هيچ وقت به زيبايي اولين بار نمي رسد

وقتي اتفاق مي افتد

بايد درك محبتش را برداشت

و دور شد

تا جايي كه ديگر كسي نباشد

كه از ميان ورقه هاي نازك ما

بخش عزيز و دوست داشتني اش را

براي خود بردارد

و زير لايه هاي عميق

پنهان كند

تنها مي توانم بگويم

بخشي از آن نوشته خالي بود

و حالا مي دانم چه چيزي بايد جايش بيايد

مهرباني

بخشش

تا به حال گفته بودم

به غير موهايتان كه زيباست

چشم هاي خوبي هم داريد؟

يه چيزي هست كه مي پره

                   نه مثل عطري كه لباسش گرفته

     _از مالش گردنت روي انتهاي آستين پيرهنش_

عطره كم كم ناپديد ميشه

خيلي محتاطه

         حواسش هست به كسي بر نخوره

نه حتي مثل مزه ي آب زرشك

              اول ترك بر مي داره

     خيلي آروم

  با حيا

                  بعد خودشو پاره مي كنه

     يه ترشي دريده

        كه مي بردت توي خلسه

      يه دنياي زرشكي سر (ser) كننده

توي يكي از اين مهموني مسخره ها

يه دختره بود

وقتي مي خنديد

لباش از هم جر مي خورد

          _مثل آب زرشك_

            ولي اون چيزه

يه باره از هم مي پاشه

پوووووووووووووووووخ

مثل وقتي خيلي جيش داري

                   اون همه جمع ميشه يه جا كه نزديك نشستنته

تكون كه مي خوري، درد كه نميشه گفت بيشتر كرخت ميشه

يه تمايل عجيبي براي در خود كشيدن داري

                     هر چيزي كه اون دور و بره

       مي خواي بيشترش كني

نگهش داري

تا حدي كه حس كني ديواره هاي درونت قژ قژ مي كنه

يه دفه منفجر ميشه

پوووووووووووووووووخ

مي پاشه

كم كم حس مي كني داري خالي ميشي

                     تمام وجودت سبك ميشه

با پاهاي خمت مي توني روي ابرا راه بري

صداش داره آروم ميشه

توي يه مرحله اي مثل (خ)

                                               به مسيرش نگاه مي كني

باورت نميشه چند لحظه پيش عزيز ترين حست از اينجا در رفته

مي دوني دوباره مياد

          دوباره بايد جمعش كني

          ولش كني

پوووووووووووووووووخ

عشق همين جوريه

فندك نبود

حتي در سيگار كشيدن هم بچه ام

1.

چشم هايم را بستم

در تاريكي نگاهم بود

انگار عاشقش شدم

و اين يك نشانه است

             كه او يك كثافت بيشتر نيست

روح لجن خواه من

انتخاب خود را كرده است

              شايد هم به خاطر آهنگ مسخره ايست كه گوش مي دهم

               من هميشه در اوج حماقت عاشق مي شوم

                            بعد از گفتن تمام رازهاي پنهانم

وقتي بيش از هميشه مي خواهم نبينمش

                          صدايش را نشنوم

زماني كه وحشيانه پستي دروني ام را آشكار مي كنم

و آلت تمام آن مرد هايي كه بوده اند را

                                     در دست مي گيرم

                         و در حضور او

                                   كه مثل يك توله مي نالد

                          استمناء مي كنم

بعد

او مي گويد هنوز هم دوستت دارم

و مي رود

            و ديگر نمي آيد

                 من اين را خواسته ام

و حالا عاشقش شده ام

حالا كه بيشتر از هميشه نياز دارم

بر صورتش تف كنم

و بگويم

                           دلم تو را مي خواهد

2.

اين يك جهش عشقي بود

           يا هر چيز ديگر

خيلي عظيم بود

                           چون شفق صبحگاهي

                     در تلاطم دائمي

در هر ثانيه مي جهيد

                                   بالا و پايين

احساس بيماري كه در پي خود مي كشيد

                             و چهره هايي شهواني

هر دختري بود غرق مي شد

از خيسي دروني اش

                                      و من

                         در يك ساعت

            هزار بار عاشق شدم

گوش هايم پر از چرك

نفسم را خلط گرفته بود

 در چشم هايم چند رگه خون مي غلتيد

                                 لزج ترين پوست را داشتم

                                         بيشتر از يك غورباقه

همه چيز درنقطه ي پايان به آغاز مي رسيد

       و من تمام اين سه سال را

                           روي صندلي عقب ماشين

                           بازگشتم

و آن همه عفونت را

            در خود جا گذاشتم

3.

او رفته است

و من صداي لش بازي اش را مي شنوم

                              اين لش هم خيلي شبيه عشق است

                     آواي هماهنگي دارد

از اين صدا ها خوشم مي آيد

                                دخترك زجه مي زند

و او لبانش را مي فشارد

            بر گردن خيسش

هنوز اينجايم

روزهايم رفته در هم

چاق

كثيف

تنبل

                        دلم هيچ نمي خواهد

زجه هاي دخترك نمي گذارد ببينمش

مثل يك هاله دورش را گرفته

مرد خود را

در تنگناي زني ديگر

گم كرده ام

نمي خواهم نوازنده باشم

هيچ سازي

حتي با لب هايم

- سمفوني نه بتهون را -

تمرين آوارگي مي كنم

با دو مغز

يكي در جمجمه ام

يكي در يادداشت ها

از فضاي شعر

و خيالات ابلهانه

تهوع ام مي آيد

دوري جستن از ديگران

اضطراب هميشگي دارد

كه يك روز ببينم...

اصالت عزيز

پرخاشي كه بايد عريان شود

ولي تمدن

لباس بر تنش كرده

عرياني خوشايند

در بستر يك مرد

وقتي

لب هايت را

جرعه جرعه مي نوشد

ميل به پارگي

از هم گسيختن

در هم كشيدن

اصالت بدوي

پنهان شدن

آرامش را صلب ميكند

در خياباني كه در عمق تاريكي

                                  طول آن

                                         با چهار چراغ روشن

                                                جلوه مي كند

        با شعر كمرنگي زير لب

مردي مي گذرد

                           كلمه اي را فراموش مي كند

               ريتم قدم هايش را كند مي كند

Ritardando نواخته مي شود

              با سنگ ريزه هاي پخش تكراري

                                 تصويري از زني خم

                        روي تخت خوابي چهار بند

  و حالا سرعتش را زياد مي كند

                 نه براي خواستن

   نه براي در آغوش كشيدن

                         در خلسه اي ناپديد

هيچ زودتري در كار نيست

                              اين تاب نياوردن

         براي فراموشيست

سرعتي كه حواس را مي كشاند

         و انگشتان او را

                          محو مي كند

من پرستش نمي خواهم

عشق مي خواهم

                               مي خواهم مرا بخواهي قدر يك سيب

                                بنشينم كف دستانت

                                             به هوا پرتم كني

اوج بگيرم

و در نقطه اي كه ديگر نيرويي براي پيش رفتنم نيست

                             در آن يك لحظه ي ساكن شدن

چيزي درون سينه ام خالي و پر شود

               كه مثل هواست

شفاف

خنك

             سقوطي كه نزديك رخ دادن است

آمدني كه هيچ ماندني را نيست

مي شناختمت

       از همان نگاه اول

                              سبك دور شدنت را

                   شيوه ي فراموش كردنت را

و نبودنت

وقتي كه مي آيم اين پايين

                      و سخت بر زمين مي خورم

درست در مكاني كه

                                    ساعتي پيش

          نرد عشق مي باختيم

امشب تا صبح بیدار می مانم

تا لحظه ای که

از میان تار موهایت

سحر می دمد

                  تابش عشقمان را به نظاره بنشینم

و تو را

همانند بار اول

                     برای آخرین بار

در آغوش بگیرم

----------

وقتی ساعت 16 بار نواخت

تلفن زنگ می زند

صدایت سخت

                 در عشق

آغشته است

                           عزیزم