صداي كوچه ي سرد بود

                 در صبح يخ زده ي آبان

پاشنه ي كفش زني

                  كژ كژ كژ

گرد نان پستان هايش

بوي گرسنگيه آغشته در عرق

زني

در امتداد كوچه مي گذشت

              با چشم هايي كه از خواب بر هم مي فشرد

         و دندان هايي كه با متانت به هم مي فشرد

و بقچه ي نان را كه در آغوش به سينه مي فشرد

                                          و لب هايش را كه از بغض

و ران هايش را كه هر چهار قدم يك بار براي تسكين مي فشرد

و تصوير آن مرد را

                        به بيرون از خاطراتش

فراي پستان و دندان و لب و ران مي فشرد