من پرستش نمي خواهم

عشق مي خواهم

                               مي خواهم مرا بخواهي قدر يك سيب

                                بنشينم كف دستانت

                                             به هوا پرتم كني

اوج بگيرم

و در نقطه اي كه ديگر نيرويي براي پيش رفتنم نيست

                             در آن يك لحظه ي ساكن شدن

چيزي درون سينه ام خالي و پر شود

               كه مثل هواست

شفاف

خنك

             سقوطي كه نزديك رخ دادن است

آمدني كه هيچ ماندني را نيست

مي شناختمت

       از همان نگاه اول

                              سبك دور شدنت را

                   شيوه ي فراموش كردنت را

و نبودنت

وقتي كه مي آيم اين پايين

                      و سخت بر زمين مي خورم

درست در مكاني كه

                                    ساعتي پيش

          نرد عشق مي باختيم